Shkruan Drivalt Nishevci.
Një nga gjërat që kam filluar ta vlerësoj thellësisht në mësimdhënie është momenti i reflektimit në fund të çdo ore. Jo thjesht si një aktivitet përmbyllës, por si një hapësirë ku nxënësit ndalen dhe lidhen me atë që kanë përjetuar.
Kur një nxënës merr kohë për të pyetur veten:
- Çfarë mësova sot?
- Çfarë aftësish përdora ose zhvillova sot?
- Si mund ta zbatoj këtë njohuri në jetën reale?
- Si lidhet kjo me atë që tashmë di?
- Si do të më ndihmojë kjo në zgjidhjen e problemeve në të ardhmen?
- Si mund t’ia shpjegoj këtë dikujt tjetër? (E preferuara ime. Do flas më shumë për këtë në postimet e ardhshme.)
- Për çfarë jam kurioz të mësoj më tej?
- Si e ndryshon kjo dije mënyrën se si mendoj apo ndiej? (E dyta më e preferuar)
Ata nuk po mendojnë vetëm për lëndën. Po ndërtojnë vetëdije, përgjegjësi dhe besim në procesin e tyre të të nxënit.
Aktualisht po punoj me njësi më të vogla në klasë, dhe reflektimi është diçka që e përfshij vazhdimisht. Por sinqerisht, kjo vlen kudo — pas një takimi, gjatë një eventi apo edhe gjatë një bisede të thjeshtë me kafe. Vetëm disa minuta reflektim shpesh sjellin qartësi dhe kuptime që humbasin kur lëvizim shpejt.
Për mua, reflektimi nuk është një shtesë. Është thelbësor — në arsim dhe në jetë.
#Reflektim #ZhvillimiNxënësit
